Site hosted by Angelfire.com: Build your free website today!

:: Ψαχνοντας την ευτυχια... :: {Μεμα Σταθοπουλου, 13/6/2007}



(Η πρώτη δημοσίευση είχε γίνει στο blog μου, ενώ το διατηρούσα ενεργό.)



Αρχικά θέλω να ζητήσω συγγνώμη που για τόσες μέρες «εξαφανίστηκα» και να ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου όσους άφησαν μήνυμα στο blog μου, αλλά και όσους έστειλαν email για να ρωτήσουν αν είμαι καλά...


...Είμαι καλά! Από υγεία (το πιο βασικό θα μου πεις κι εσύ!) μια χαρά! Από ψυχολογία... δεν ξέρω... το επεξεργάζομαι ακόμα. Διότι πολλές φορές τα πράγματα και οι καταστάσεις δεν έρχονται όπως τα θες! Δεν μπορούν να γίνονται όλα όπως τα θες! Είναι άσχημο όμως και απογοητευτικό το να μη γίνεται και τίποτα από όσα θες! Όλα αυτά όσο περνούν τα χρόνια και μεγαλώνω, μου έμαθαν ένα απλό πράγμα που το συναντώ καθημερινά στα πρόσωπα που αντικρίζω: ότι είσαι ΕΣΥ για ΕΣΕΝΑ μόνο! Μόνο! (Πολύ εγωιστικό ρε φίλε!)


Εγώ ένα έμαθα στη ζωή μου και βάσει αυτού με μεγάλωσαν... ότι το να προσφέρεις στον συνάνθρωπό σου έστω και μια απλή γλυκιά λέξη, μια κουβέντα χαράς, αγάπης και συμπαράστασης είναι ό,τι πιο σημαντικό μπορεί να γευτεί κανείς σε αυτή τη ζωή! Ό,τι πιο σπουδαίο μπορεί να δώσει! Και όμως... υπάρχουν τέτοιες καταστάσεις και τέτοιοι άνθρωποι στη ζωή σου, που σε κάνουν να ξεχνάς τη σπουδαιότητα μιας τέτοιας πράξης, μιας λέξης, διότι πολύ απλά ούτε οι ίδιοι μπορούν να δουν την αξία της!


Τι πιο σημαντικό από το να δίνεις αγάπη και να δείχνεις πως κατανοείς τον άλλο; Τι πιο όμορφο από το να ξυπνάς με ένα γλυκό χαμόγελο, γιατί απλά η ζωή σου είναι όμορφη... ακόμα και με τα άσχημά της! Κι όμως... δε γίνεται να φθάσεις στην απόλυτη ευτυχία! Λες και είναι κάτι απαγορευμένο! Γιατί εκεί που νομίζεις πως την έχεις αγγίξει, ξαφνικά οι καταστάσεις και οι άνθρωποι με ένα «χαστούκι» απρόσμενο σε ρίχνουν ξανά ένα σκαλοπάτι πιο κάτω από εκείνο που με τόσο κόπο είχες καταφέρει να ανέβεις... είχες μπορέσει να κάνεις το βήμα και να πας λίγο παρά πάνω. Αν μάλιστα τα χτυπήματα είναι συνεχόμενα... τότε σύντομα θα βρεθείς ξανά στον πάτο... ξέρεις... από εκεί που ξεκίνησες! Τι δυσάρεστο συναίσθημα! Να βλέπεις την κορυφή... να θες φθάσεις εκεί πάνω και κάποιος/κάτι να σου κόβει τα φτερά! Θα μου πεις κι εσύ: «Ε εντάξει ρε φιλενάδα! Έτσι είναι η ζωή! Τι να κάνουμε τώρα δηλαδή;». Όχι! Δεν είναι καθόλου έτσι! Εγώ ήρθα «εδώ» για να ζήσω και να δώσω ζωή κι αν εσύ σκέφτεσαι έτσι, τότε σκέψου πόσοι ακόμα σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο! Δεν ήρθα «εδώ» για να συμβιβαστώ! Δεν ήρθα «εδώ» για να δεχτώ την παράνοια κάποιων! Δεν ήρθα «εδώ» για να με καθοδηγείς εσύ, αλλά για να σε πάρω από το χέρι και να βαδίσουμε μαζί φίλε/σύντροφε/συνάδελφε ή ό,τι άλλο... δεν είμαι μόνη μου «εδώ»...


Έτσι κι εγώ... Διανύω μια περίοδο ιδιαίτερα άσχημη, αγχωτική, απογοητευτική, γεμάτη στρες, θλίψη και γεγονότα που με πάνε ένα σκαλοπάτι πιο κάτω. Είναι εύκολο να μοιράζεις και να δέχεσαι πόνο! Τόσο εύκολο όσο δύσκολο σου είναι να μοιράζεις χαμόγελα!


Το ζήτημα είναι να μπορείς να ζεις... με όλα τα όμορφα και όλα τα άσχημα! Μπορείς; Αν ναι, τότε σου αξίζουν συγχαρητήρια!


Το ζήτημα επίσης είναι να μπορείς να προσφέρεις αγάπη... με όλα τα όμορφα και όλα τα άσχημα της ζωής! Μπορείς; Αν ναι, τότε σου αξίζουν δυο φορές συγχαρητήρια!


Το ζήτημα ακόμα είναι να μπορείς να πάρεις από το χέρι τον συνάνθρωπό σου και να βαδίσετε μαζί... σε όλα τα όμορφα και όλα τα άσχημα! Μπορείς; Αν ναι, τότε σου αξίζουν άπειρα συγχαρητήρια!


Το ζήτημα τέλος είναι να μπορείς να έχεις ανοιχτή καρδιά... για όλα τα όμορφα και όλα τα άσχημα! Μπορείς; Αν ναι, τότε σου αξίζουν ΤΑ ΠΑΝΤΑ!


Δώσε αγάπη, δώσε ψυχή... χωρίς καμιά «ανταλλαγή»!


Έτσι αγαπάς πραγματικά! Έτσι ζεις! Κατάλαβες;